eFocus

Inderdaad, het einde is nabij.
Alle spullen zijn bijna ingepakt en ready to go. Ik heb zo de indruk dat we er niet in geslaagd zijn om dezelfde hoeveelheid spullen te hebben dan 4 maanden geleden. Hoe zou dat komen? Extra kleren, extra schoenen , extra boeken, cd’s en DVD’s die de gasten hebben meegebracht. En het moet allemaal mee terug… das minder. De volvo-boot zal overvolgeladen zijn vrees ik.

Morgenavond vertrekken we: we rijden naar Hanko, waar ik 4 maanden geleden van de boot bent gerold. Daar nemen we om 22 uur de superfast ferrie naar Rostock (Duitsland). ETA in Rostock: 18.00 next day, local time.
Vandaar is het nog zo’n 700 kilometer naar Kessel-Lo. Als alles goed gaat, zijn we dus thuis tegen 1 uur vrijdagnacht.

Achteraf bekeken is Finland op alle gebied ongelooflijk goed meegevallen. Hoe kan het ook anders: prachtig land, zeer aangename mensen en goed verzorgd geweest door de Bank. Ik denk maar aan Saariselk�, Tallinn, Stockholm, Helsinki zelf… allemaal super!

Ik denk dat we de skandinavische smaak te pakken hebben.
Een laatste item volgt in het weekend… na de reis.

Tot de volgende,

Tim

Москва (in het Cyrillisch)

Uhum, ik ben inderdaad niet erg actief geweest op gebied van bloggen, maar hier komt ie. Terwijl Tim nog kon genieten van het bezoekje van Uli en Birgitte, was ik alweer op weg, deze keer richting: Moskou! Een interessante ervaring, op zijn minst. Donderdagmiddag aangekomen met de collega’s die mee instonden voor de organisatie van een workshop op de Finse ambassade. Na een vol uur het plaatselijke Moskovaarse (?) landschap (traject luchthaven � hotel) aanschouwd te hebben vanuit de ‘minibus’, kreeg ik er al echt zin in: wat een immense stad! Na de (erg Finse � lees 15 minuten durende) lunch gingen we al op stap. Samen met enkele van de deelnemers van de workshop en Liisa (secretaresse), kreeg ik een eerste impressie van de ‘grootse’ stad. Alles is er ongelooflijk groot, met op elke hoek wel een verwijzing naar de pracht en praal van weleer. Het ministerie van buitenlandse zaken is een van die ‘reuzen’ waar je toch even van versteld staat, of ‘Lushkov’s kathedraal’, een enorme orthodoxe kerk op weg naar het rode plein. Neem een kijkje in het fotoalbum.

Na een (rijkelijk vergezeld van de nodige hoeveelheid wijn � ook toch een beetje typisch Fins) Georgisch diner op donderdagavond, begon het echte werk op zaterdag namiddag. Samen met Liisa op stap in Moskou, een hoogst ervaren ’shopster’ die niet te stoppen was eens ze de markthallen in het vizier kreeg. Een eerder vermoeiende, maar heel leuke middag. Zondag sloten we af met een bezoekje naar het Pushkin museum.

De foto’s

Sophie

Porvoo (Borgå in het Zweeds) is de tweede oudste stad van Finland (welke is de oudste?). Het groeide uit tot een handelscentrum omdat het ideaal gelegen is aan de monding van de Porvoonjoki. Vandaar dus ook de naam van het stadje. In de zomer kan je ernaartoe met een stoomboot, ruim 5 uur varen. Nog geen zomer, dus met de auto een uurtje rijden.
De stad wordt door de hoofdweg verdeeld in het oude en het nieuwe gedeelte. Het oude gedeelte is heel goed intact gebleven en geeft het typisch scandinavisch gevoel weer: geen asfalt, overal gekleurde huizen… Overal winkeltjes, cafeetjes,…
Porvoo was en is een door kunstenaars zeer geliefde plaats om te wonen en te werken.

De foto’s

Tot de volgende…

Tim

Het bezoek van Uli en Birgitte was het ideale excuus om ons een tripje te wagen naar Stockholm. Nee, niet met het vliegtuig, wel met de boot:
de Mariella van Vikingline. ’s Avonds om 18 uur inschepen en de volgende ochtend om 9 uur in Stockholm. Ondertussen op de boot tijd genoeg om het gebeuren te bekijken en om te dineren.
Het gebeuren op de boot heeft zeer veel weg van de activiteiten op de boot naar Tallinn (zie ��n van de vorige bijdragen). De Finnen en Zweden zuipen, doen inkopen (prijs zoals in Belgi�, maar veel goedkoper dan in Zweden qua booze) en proberen zich te vermaken op deze heel leuke cruise.

Ochtend in Stockholm: stralend weer en onmiddellijk wel wat onder de indruk van dit Veneti� van het Noorden (ten onrechte een titel voor Brugge, het zou Stockholm veel beter staan…).

Nannan, een collega van Sophie bij de Bank en afkomstig van Stockholm, had ons goed voorbereid: kaartjes, boekjes en een uitgestippelde wandelroute. Die hebben we dan ook gevolgd, doorheen Stockholm langs de belangrijkste dingen: het oude stadsgedeelte, het koninklijk paleis, de winkelstraten, het Vasaa museum en het park. Prachtig.

De dag eindigde lichtelijk in mineur doordat we net de boot gemist hebben: we zagen hem wegvaren van de kade op het moment dat we zouden inchecken… uren zijn moeilijk te onthouden.

Oplossing: enkele uren wachten en de boot naar Turku op (zie ��n van de vorige items). Daar zouden we dan de bus kunnen nemen naar Helsinki. Terwijl we op de heenweg in een klassevolle cabin gelogeerd waren op een chique boot, zaten we nu op dek 2 (onder de auto’s) en op een boot dit toch “iets minder” was. We laten het niet aan ons hart komen; op de boot dezelfde sc�nes maar nu uitsluitend zatte Finnen….

Stockholm is in ��n woord prachtig, aangenaam klimaat om te wonen denk ik…

De foto’s, in volgorde zie je het vertrek, aankomst, Stockholm, binnenkant boot van “iets minder” en het prachtige ontwaken van de zon in Turku.

Tot de volgende…

Tim

Pasen is in Finland na Kerstmis het belangrijkste religieuze feest. In tegenstelling tot in Belgi� is ook goede vrijdag een vrije dag voor de Finnen. Dan begint ook het feest al. Voor de meeste Finnen gaat pasen niet echt over het religieuze van het moment, de wereldse genoegten zijn v��l belangrijker: eten! Paashaasjes, eieren en heksen zijn hier dan ook niet uit de lucht. Vroeger geloofden de mensen dat de heksen namelijk met pasen tevoorschijn kwamen en rondvliegen op hun bezems.

Qua eten gaan de finnen resoluut voor niet al te gezond. Een zeer bekend gerecht is “M�mmi”, een soort pudding, donker van kleur en wordt meestal met suiker, melk en room gegeten. Ze maken de m�mmi zelden nog zelf, maar kopen hem gewoon.

Op paaszondag kiezen ze ook voor de zware maaltijd: eieren als voorgerecht, lam als hoofdgerecht en een hele lijst van zware desserts maken het menu compleet.

Nadat we ons uitstapje in Turku hadden gemaakt, haastten we ons snel naar Seurasaari, een eiland in de buurt van Helsinki. Om 19 uur steekt men daar grote vuren aan en worden er liedjes gezongen en gedichten voorgedragen. Als zoiets begint om 19 uur, ben je toch goed op tijd wanneer je om 19.30 uur arriveert, toch? Wel, niet in Finland, we hadden beter moeten weten, de meeste mensen waren al op hun terugweg naar Helsinki op dat uur. We zijn dan nog snel gaan kijken en oef, er zijn er toch nog die het iets meer op het gemak doen. Nog een hele hoop mensen stonden rond het vuur of waren worstjes aan het braden op het vuur.

Snel, snel want om 21 uur begint de traditionele cruxis of kruisweg in de stad. Een hele parade waar mensen normaal een christus die met zijn kruis sleept, volgen… Niet in Helsinki. De mensen volgen verschillende jeeps waarop toch wel zeer rare beelden zijn gesjord. Doorheen de stad zijn koren opgesteld die bij de doortocht de stoet bezingen. De parade eindigt op het centrale plein van Helsinki aan de Kathedraal. Daar wordt een toneeltje opgevoerd (wel, het is eerder een schouwspel met een koor en veel mensen).

Ik heb wat foto’s proberen te nemen, maar mijn camera was niet zo opgezet met de donkerte. Voor wat het waard is: de foto’s.

Dit weekend staat er weer iets heel interessant op het programma. Uli en Birgitte komen en we gaan met hen voor een dag naar Stockholm met de boot. Het verslag volgt volgende week. Sweden: here we come!

groetjes,

Tim

Geschiedenis en Aardrijkskunde
Turku (of in het Zweeds Åbo) is een stad die aan de westkust van Finland ligt op zo’n 160 km van Helsinki. Ze heeft een ideale ligging aan de Botnische golf en aan de monding van een grote rivier de Aurajoki. Een handelstad dus van in de 13de Eeuw.
Het verkoopsargument van Turku is dat zij de oudste stad en de eerste hoofdstad van Finland is. Spijtig genoeg zijn er bijna geen overblijfselen van de 13de eeuw te zien omdat ongeveer alles in vlammen opging in de grootste stadsbrand van Finland.
Tot zover de geschiedenis.

Back to reality:
Een aangename, zonnige zaterdag. Wat wil een mens nog meer? Wij dachten: “een bezoekje aan Turku”. Je neemt dus de auto en hop richting Turku. Een tripje van 160 km. Naar Finse normen vlakbij de deur. De weg bestaat uit autostrade - secundair - autostrade. Vooral het stuk secundaire weg is echt prachtig. De baan slingert zich tussen de meren die nog steeds bevroren zijn en waar ijsvissers hun zaterdagmiddag in peis en vree komen doorbrengen door in een gat water te kijken.

Turku zelf is niet echt speciaal. Het lijkt heel hard op Helsinki, alleen hebben ze alles een paar maatjes kleiner gemaakt: zelfde gebouwen, zelfde winkels etc. De mensen zien er wel een pak ruiger uit en iets minder verfijnd dan in het “mondaine” Helsinki.

Niet te lang gebleven dus want we moesten op tijd terug in Helsinki zijn voor de paasevenementen… Meer daarover in de volgende post.

Enkele foto’s

Tim

Clear blue sky… volle bak zon en een rare vibe die door de stad dwaalt. Dat moet wel het einde van de winter zijn die door Helsinki gaat.

Sinds enkele dagen is de temperatuur fors omhoog gegaan van -10 naar + 4. Echt tropisch kan je dat niet noemen, maar toch… een groter verbetering. De stad en de mensen maken zich precies op voor de lente. Alles begint te ontdooien, de straatkanten worden weer ijsvrij gemaakt en op de gezichten van de mensen zit er een vleugje lente. Zeker is het nog niet, maar de winter lijkt voorbij. Nu, voor hetzelfde geld, begint het morgen terug te sneeuwen en was dit vleugje alleen maar om ons wat te pesten.

Dit weekend is het pasen. Dit lijkt hier echt wel een heel belangrijk feestje te zijn. Goede vrijdag is hier een offici�le feestdag en tijdens het weekend zijn er overal in de stad festiviteiten. Ik denk dat het eerder een lente-feest is dan pasen in de katholieke zin van het woord. We zullen dit weekend eens poolshoogte nemen en dan mag je da foto’s in de loop van volgende week verwachten.

Vorig weekend ben ik even over en weer naar Belgi� geweest. Eerst en vooral was er natuurlijk het temperatuur-verschil dat opviel (een verschil van 30 graden). Wat me tijdens een bezoekje aan Leuven ook nog opviel: alles is z� klein. Overal kleine straten, kleine winkeltjes en gigantisch veel mensen op zo’n kleine oppervlakte. Een echte cultuurshock: files, wachten, door mensen slalommen, alles snel-snel-snel… Ze zeggen dat het rustiger leven voor de zuid-europeanen is weggelegd, maar ik vrees dat het jachtige iets is voor centraal-europa. Hier heb ik daar nog niet zoveel van gemerkt.

Van de nood een deugd maken, dat heb ik dan ook gedaan en even de laatste volleymatch van Leefdaal gaan meespelen. Wegens onvoorziene omstandigheden, was er een middenmantekort dat ik graag even ging opvullen. En met succes mag ik toch zeggen: de ploeg draaide als voorheen en we hebben de tweede uit de rangschikking (Gent) op het einde van het seizoen nog met een katertje naar huis gestuurd. Eindrangschikking van Leefdaal: 4de in ons eerste jaar in eerst Nationaal. Puik (tof woord h�)!

Voila, dat was het vanuit het zonovergoten Helsinki!

Tim

Het is inderdaad eventjes geleden dat we nog iets gepost hebben op het blog. Het is een maandje iets rustiger geweest. Hieronder wordt de honger weer even gestild. Veel leesplezier!

Sophie en Tim

80 kilometer, dat is de afstand tussen Helsinki en Tallinn. Slechts(!) 80 kilometer en toch doet de boot er minimum 3,5 uur over om het meest noordelijke van de baltische staten te bereiken. Prijs: slechts 20 euro voor de overtocht. Spotgoedkoop, hoor ik u zeggen? Inderdaad! Deze spotprijs is alleen mogelijk omdat de overtocht zo lang duurt. Bedoeling is namelijk dat je tijdens de trip het mogelijk verlies van de rederij compenseert met de aankoop van … DRANK.

Heen en weer op 1 dag, daar moet je vroeg voor opstaan. De boot vertrekt om 8 uur ’s ochtends. Een half uur voor dat ie vertrekt, zit hij al helemaal vol. Het enige plaatsje dat we nog konden vinden, was in het dans-caf�. Ik kan je verzekeren dat de lokale Will Ferdy die door de boxen galmde niet echt een streling voor het oor is en al helemaal niet op dat uur van de dag.

Bing bong: de boot vertrekt en de bars gaan overal open. Mensen wippen recht en stormen naar voor om iets te bestellen: koffie, thee, appelsiensap?
Neenee, acht uur ’s ochtends en we gaan voor: bier, Irish coffee, cognac, rode wijn etc. etc. Ongelooflijk! Met de opening van de bar start ook het voormiddag-vullende animatieprogramma aan boord. Een waar dansorkest, bingo, karaoke, optredens, gokken, winkelen etc. Kwestie van bezig te blijven en geld uit te geven. En waarempel, om 8.30 beginnen er mensen een danske te doen.

12 uur: Tallinn. De zee was toch al redelijk toegevroren overal. De boot ploegt door het ijs en in de haven was het ook al geen sinecure om de boot tegen de steiger te krijgen (het ijs zorgde voor een opstakel tussen boot en kade).

Uitstappen, pascontrole en op zoek naar het historisch centrum van Tallinn. Dat je met een returnticket HEL-TALL maar dik 5 uur in Tallinn bent, is geen probleem. Het centrum is zo klein dat je het meeste gezien hebt op enkele uren.
Heel mooie stad: middeleeuws en door de enorme wal rond de stad, nooit helemaal verwoest geweest. Overal kleine straatjes, een overvloed aan kerken: elke godsdienst moest er toch voor zorgen dat ze aanwezig zijn… Speciaal zijn ook de klein gallerijtjes die je vindt, helemaal verdoken in oude huizen en kleine steegjes. Handwerk en juwelen worden hier in de ateliers gemaakt en verkocht.

17 uur: tijd om terug de haven op te zoeken. Rustige terugtocht; tot wanneer we aangemeerd zijn en klaar staan om te ontschepen (super toch mijn zeemanswoordenschat!), krijgen we in de gaten dat iedereen, iedereen!, een tas op wieltjes bijheeft die compleet volgepropt is met drank. Van gewone palletjes blikken bier tot hele winkelvoorraden wodka etc. De dragers en slepers van deze vrachten zelf, zagen er ook al niet zo nuchter meer uit; bij verscheidene was het licht al een paar keer uit geweest. Net zoals sommige Finnen ons al hadden voorspeld.

Tot zover ons tripje naar Tallinn… het alcoholparadijs van het noorden!

Foto’s

Tim

Wit, rust, stilte, koud, sneeuw…
De beste manier om Saariselk� te omschrijven.

Saariselk� ligt in het hele hoge noorden van Finland. In vogelvlucht zo’n dikke 1000 km van Helsinki (ongeveer de afstand Brussel-Barcelona). Om Saariselka te bereiken moet je vliegen op het kleine vliegveldje van Ivalo. Ivalo ligt vlakbij ��n van de grootste meren van Finland: Inarij�rvi.
Wanneer je in de winter over Finland vliegt, is het duidelijk: ze zijn maar met de helft zoveel mensen als Belgi�, en leven in een land dat ongeveer 11 keer groter is dan Belgi�. Dat betekent vanuit de lucht: heel weinig bebouwing. Vooral dan in het noorden, wanneer het vliegtuig landt, zie je enkel witte vlakten en heel veel bossen. Een tweede ding dat opvalt: Finland is inderdaad het land der 1000 meren (na een secure telling blijken het 188.000 meren te zijn): overal water.

We landen dus in Ivalo: even kijken of de piloot zijn vliegtuig op de witte runway kan neerzetten, inderdaad: no problemo. Die heeft dat nog gedaan! In het vliegtuig zit het vol met Finnen die een weekendje gaan skie�n. Toen we incheckten hadden ze bijna allemaal ski’s bij.

Na een busritje van 30 km, komen we aan in Saariselk�. Saariselk� is een dorpje met 1 supermarkt, 1 tankstation, 1 caf�, enkele restaurants en enkele hotels. Voor de rest, veel kilometers cross-country tracks en snowmobile tracks, 4 skiliften en wat loghouses. Klein en fijn dus. Wij zoeken ons huisje dat we gekregen hebben van de Bank van Finland: wauw! Alles erop en eraan: grote ruimte, priv�-sauna, uitgeruste keuken, tv, radio, internetconnectie, … De collega’s van Sophie hebben niet overdreven toen ze een klein oohh-kreetje uitten wanneer ze hoorden van onze reservatie.

Wij gauw het dorp gaan verkennen: we waren heel snel rond. E�n ding valt echt heel hard op: je hoort er niets…
Wel opvallend was dat dit weekend door Volvo en BMW uitgekozen was voor hun Winter Challenge. Bij enkele hotels stonden de auto’s te pronken om te laten zien wat ze konden in de sneeuw. Wij hebben ze echter niet gezien of gehoord.
Na de aankopen in de supermarkt, snel terug naar huis, hop de sauna in!

Zondag: tijd voor actie! Na langzaam wakker worden dachten we het “ski-gebied” eens uit te checken. 2-3 liften werken, het weer is bewolkt, temperatuur -8 en een sterke wind. Een uur of 2-3 zal meer dan genoeg zijn. En inderdaad: de pistes zijn iets langer dan in Talma, maar het is freezing koud. Wel heel plezant. Na 2 uur hadden we het gezien.

Zondagavond vonden we toch dat we lapland niet konden verlaten zonder a. met de snowmobile rondgereden te hebben en b. zonder een bezoekje aan de huskies. Dus wij naar Lapland Safaris om HET AVONTUUR te boeken. Met de snowmobile naar een huskyfarm en dan een halfuur met de huskies door de sneeuw.

Maandagochtend 10 uur. De eerste keer sinds dagen stralend weer! Het is al vollen bak bij Lapland Safarit. De mensen die meegaan worden allemaal volgend equipment aangeboden:
- Wollen sokken
- Ice Boots
- Een winterpak (dat je over je kleren, 2 lagen zeker, moet aandoen)
- Een cahoeleke (Gents ofzo voor een bivakmuts)
- Een speciale helm
- Dikke wanten

Onze gids is een Nederlander die al 14 jaar in Lapland woont. Hij toont ons snel hoe je met een snowmobile rijdt: gas geven en remmen. That’s it. Als de snowmobile naar ��n kant begint te hellen, dan moet je met je hele gewicht tegen gaan hangen. 1 belangrijke feature op het ding: handvatverwaring. Voor de rest is het alsof je op een grasmachine zit, zelfde geluid, 2-takt alleen gaat ie iets sneller: max speed zal zo rond de 80 per uur zitten denk ik.
Op weg naar de husky farm, een klein uurtje bollen of is het rupsen over de gemarkeerde routes door het bos. Af en toe even stoppen om een langlaufer door te laten of de weg over te steken. Echt plezant!

Al vanop enkele honderden meters afstand hoor je de honden al kabaal maken: ze worden ingespannen voor een slee om door de sneeuw te gaan sjeezen. En kabaal kunnen ze maken: 300 honden heeft deze husky farm en ze blaffen tegen elkaar op. Als ze te weten komen dat ze dadelijk mogen gaan rennen, wordt het nog erger.
Het duurt even vooraleer alle slee�n zijn ingespannen en de honden houden zich ondertussen bezig met lief te zijn tegen de bezoekers, een robbertje te vechten met diegene die dadelijk naast je gaat lopen, proberen de lijn door te bijten of gewoon een tukje doen.

Wij krijgen de tweede slee van de groep: 3 alaska huskies en 2 siberische. 2 vooraan, twee achteraan en ��ntje in het midden. Zowel achteraan als vooraan is er een leider. Vooraan om vollen bak te lopen en achteraan is die verantwoordelijk om de schokken van de slee op te vangen en een beetje te sturen. Zo’n slee besturen is heel makkelijk als je 1 regel niet vergeet: als je wil stoppen, ga je met je volle gewicht op de rem staan en blijf je daar staan. Los je de rem, zijn de jongens ermee weg met slee en passagier incluis.

Een geweldige ervaring, van zodra je de rem lost, zijn ze niet te houden… zo hard mogelijk en zo snel mogelijk lopen. Eerst door het bos en dan door een knalwitte vlakte. Het enige dat je hoort is gehijg achter je van de volgende honden en het kraken van de sneeuw onder de slee. Super! Wel een redelijk koude ervaring wanneer je in de slee zit…

Na een goed halfuur en de wissel van menners en bijzitters, zijn we terug op de farm en is het al gedaan. Na nog wat uitleg van een man met bevroren baard over zijn honden, terug de snowmobiles op om in het midden van bos een tasje koffie te gaan drinken. Na de koffie volle bak terug naar Saariselk�: gemiddelde snelheid 50 km per uur.
Te gekke ervaring: aanrader!

Door de koude een beetje versteven en zo snel mogelijk naar huis om de sauna in te duiken!

Dinsdag nog wat in het dorp rondgelopen, een Lappin Kulta gedronken vooraleer via Ivalo terug te keren naar Helsinki.

De foto’s

Tim