Morgenavond vertrekken we: we rijden naar Hanko, waar ik 4 maanden geleden van de boot bent gerold. Daar nemen we om 22 uur de superfast ferrie naar Rostock (Duitsland). ETA in Rostock: 18.00 next day, local time.
Vandaar is het nog zo'n 700 kilometer naar Kessel-Lo. Als alles goed gaat, zijn we dus thuis tegen 1 uur vrijdagnacht.

Achteraf bekeken is Finland op alle gebied ongelooflijk goed meegevallen. Hoe kan het ook anders: prachtig land, zeer aangename mensen en goed verzorgd geweest door de Bank. Ik denk maar aan Saariselkä, Tallinn, Stockholm, Helsinki zelf... allemaal super!

Ik denk dat we de skandinavische smaak te pakken hebben.
Een laatste item volgt in het weekend... na de reis.

Tot de volgende,

Tim

Uhum, ik ben inderdaad niet erg actief geweest op gebied van bloggen, maar hier komt ie. Terwijl Tim nog kon genieten van het bezoekje van Uli en Birgitte, was ik alweer op weg, deze keer richting: Moskou! Een interessante ervaring, op zijn minst. Donderdagmiddag aangekomen met de collega's die mee instonden voor de organisatie van een workshop op de Finse ambassade. Na een vol uur het plaatselijke Moskovaarse (?) landschap (traject luchthaven – hotel) aanschouwd te hebben vanuit de 'minibus', kreeg ik er al echt zin in: wat een immense stad! Na de (erg Finse – lees 15 minuten durende) lunch gingen we al op stap. Samen met enkele van de deelnemers van de workshop en Liisa (secretaresse), kreeg ik een eerste impressie van de 'grootse' stad. Alles is er ongelooflijk groot, met op elke hoek wel een verwijzing naar de pracht en praal van weleer. Het ministerie van buitenlandse zaken is een van die 'reuzen' waar je toch even van versteld staat, of 'Lushkov's kathedraal', een enorme orthodoxe kerk op weg naar het rode plein. Neem een kijkje in het fotoalbum.

Na een (rijkelijk vergezeld van de nodige hoeveelheid wijn – ook toch een beetje typisch Fins) Georgisch diner op donderdagavond, begon het echte werk op zaterdag namiddag. Samen met Liisa op stap in Moskou, een hoogst ervaren 'shopster' die niet te stoppen was eens ze de markthallen in het vizier kreeg. Een eerder vermoeiende, maar heel leuke middag. Zondag sloten we af met een bezoekje naar het Pushkin museum.

De foto's

Sophie

De foto's

Tot de volgende...

Tim

Ochtend in Stockholm: stralend weer en onmiddellijk wel wat onder de indruk van dit Venetië van het Noorden (ten onrechte een titel voor Brugge, het zou Stockholm veel beter staan...).

Nannan, een collega van Sophie bij de Bank en afkomstig van Stockholm, had ons goed voorbereid: kaartjes, boekjes en een uitgestippelde wandelroute. Die hebben we dan ook gevolgd, doorheen Stockholm langs de belangrijkste dingen: het oude stadsgedeelte, het koninklijk paleis, de winkelstraten, het Vasaa museum en het park. Prachtig.

De dag eindigde lichtelijk in mineur doordat we net de boot gemist hebben: we zagen hem wegvaren van de kade op het moment dat we zouden inchecken... uren zijn moeilijk te onthouden.

Oplossing: enkele uren wachten en de boot naar Turku op (zie één van de vorige items). Daar zouden we dan de bus kunnen nemen naar Helsinki. Terwijl we op de heenweg in een klassevolle cabin gelogeerd waren op een chique boot, zaten we nu op dek 2 (onder de auto's) en op een boot dit toch "iets minder" was. We laten het niet aan ons hart komen; op de boot dezelfde scènes maar nu uitsluitend zatte Finnen....

Stockholm is in één woord prachtig, aangenaam klimaat om te wonen denk ik...

De foto's, in volgorde zie je het vertrek, aankomst, Stockholm, binnenkant boot van "iets minder" en het prachtige ontwaken van de zon in Turku.

Tot de volgende...

Tim

Qua eten gaan de finnen resoluut voor niet al te gezond. Een zeer bekend gerecht is "Mämmi", een soort pudding, donker van kleur en wordt meestal met suiker, melk en room gegeten. Ze maken de mämmi zelden nog zelf, maar kopen hem gewoon.

Op paaszondag kiezen ze ook voor de zware maaltijd: eieren als voorgerecht, lam als hoofdgerecht en een hele lijst van zware desserts maken het menu compleet.

Nadat we ons uitstapje in Turku hadden gemaakt, haastten we ons snel naar Seurasaari, een eiland in de buurt van Helsinki. Om 19 uur steekt men daar grote vuren aan en worden er liedjes gezongen en gedichten voorgedragen. Als zoiets begint om 19 uur, ben je toch goed op tijd wanneer je om 19.30 uur arriveert, toch? Wel, niet in Finland, we hadden beter moeten weten, de meeste mensen waren al op hun terugweg naar Helsinki op dat uur. We zijn dan nog snel gaan kijken en oef, er zijn er toch nog die het iets meer op het gemak doen. Nog een hele hoop mensen stonden rond het vuur of waren worstjes aan het braden op het vuur.

Snel, snel want om 21 uur begint de traditionele cruxis of kruisweg in de stad. Een hele parade waar mensen normaal een christus die met zijn kruis sleept, volgen... Niet in Helsinki. De mensen volgen verschillende jeeps waarop toch wel zeer rare beelden zijn gesjord. Doorheen de stad zijn koren opgesteld die bij de doortocht de stoet bezingen. De parade eindigt op het centrale plein van Helsinki aan de Kathedraal. Daar wordt een toneeltje opgevoerd (wel, het is eerder een schouwspel met een koor en veel mensen).

Ik heb wat foto's proberen te nemen, maar mijn camera was niet zo opgezet met de donkerte. Voor wat het waard is: de foto's.

Dit weekend staat er weer iets heel interessant op het programma. Uli en Birgitte komen en we gaan met hen voor een dag naar Stockholm met de boot. Het verslag volgt volgende week. Sweden: here we come!

groetjes,

Tim

Back to reality:
Een aangename, zonnige zaterdag. Wat wil een mens nog meer? Wij dachten: "een bezoekje aan Turku". Je neemt dus de auto en hop richting Turku. Een tripje van 160 km. Naar Finse normen vlakbij de deur. De weg bestaat uit autostrade - secundair - autostrade. Vooral het stuk secundaire weg is echt prachtig. De baan slingert zich tussen de meren die nog steeds bevroren zijn en waar ijsvissers hun zaterdagmiddag in peis en vree komen doorbrengen door in een gat water te kijken.

Turku zelf is niet echt speciaal. Het lijkt heel hard op Helsinki, alleen hebben ze alles een paar maatjes kleiner gemaakt: zelfde gebouwen, zelfde winkels etc. De mensen zien er wel een pak ruiger uit en iets minder verfijnd dan in het "mondaine" ;-) Helsinki.

Niet te lang gebleven dus want we moesten op tijd terug in Helsinki zijn voor de paasevenementen... Meer daarover in de volgende post.

Enkele foto's

Tim

Sinds enkele dagen is de temperatuur fors omhoog gegaan van -10 naar + 4. Echt tropisch kan je dat niet noemen, maar toch... een groter verbetering. De stad en de mensen maken zich precies op voor de lente. Alles begint te ontdooien, de straatkanten worden weer ijsvrij gemaakt en op de gezichten van de mensen zit er een vleugje lente. Zeker is het nog niet, maar de winter lijkt voorbij. Nu, voor hetzelfde geld, begint het morgen terug te sneeuwen en was dit vleugje alleen maar om ons wat te pesten.

Dit weekend is het pasen. Dit lijkt hier echt wel een heel belangrijk feestje te zijn. Goede vrijdag is hier een officiële feestdag en tijdens het weekend zijn er overal in de stad festiviteiten. Ik denk dat het eerder een lente-feest is dan pasen in de katholieke zin van het woord. We zullen dit weekend eens poolshoogte nemen en dan mag je da foto's in de loop van volgende week verwachten.

Vorig weekend ben ik even over en weer naar België geweest. Eerst en vooral was er natuurlijk het temperatuur-verschil dat opviel (een verschil van 30 graden). Wat me tijdens een bezoekje aan Leuven ook nog opviel: alles is zó klein. Overal kleine straten, kleine winkeltjes en gigantisch veel mensen op zo'n kleine oppervlakte. Een echte cultuurshock: files, wachten, door mensen slalommen, alles snel-snel-snel... Ze zeggen dat het rustiger leven voor de zuid-europeanen is weggelegd, maar ik vrees dat het jachtige iets is voor centraal-europa. Hier heb ik daar nog niet zoveel van gemerkt.

Van de nood een deugd maken, dat heb ik dan ook gedaan en even de laatste volleymatch van Leefdaal gaan meespelen. Wegens onvoorziene omstandigheden, was er een middenmantekort dat ik graag even ging opvullen. En met succes mag ik toch zeggen: de ploeg draaide als voorheen en we hebben de tweede uit de rangschikking (Gent) op het einde van het seizoen nog met een katertje naar huis gestuurd. Eindrangschikking van Leefdaal: 4de in ons eerste jaar in eerst Nationaal. Puik (tof woord hè)!

Voila, dat was het vanuit het zonovergoten Helsinki!

Tim

Sophie en Tim

Heen en weer op 1 dag, daar moet je vroeg voor opstaan. De boot vertrekt om 8 uur 's ochtends. Een half uur voor dat ie vertrekt, zit hij al helemaal vol. Het enige plaatsje dat we nog konden vinden, was in het dans-café. Ik kan je verzekeren dat de lokale Will Ferdy die door de boxen galmde niet echt een streling voor het oor is en al helemaal niet op dat uur van de dag.

Bing bong: de boot vertrekt en de bars gaan overal open. Mensen wippen recht en stormen naar voor om iets te bestellen: koffie, thee, appelsiensap?
Neenee, acht uur 's ochtends en we gaan voor: bier, Irish coffee, cognac, rode wijn etc. etc. Ongelooflijk! Met de opening van de bar start ook het voormiddag-vullende animatieprogramma aan boord. Een waar dansorkest, bingo, karaoke, optredens, gokken, winkelen etc. Kwestie van bezig te blijven en geld uit te geven. En waarempel, om 8.30 beginnen er mensen een danske te doen.

12 uur: Tallinn. De zee was toch al redelijk toegevroren overal. De boot ploegt door het ijs en in de haven was het ook al geen sinecure om de boot tegen de steiger te krijgen (het ijs zorgde voor een opstakel tussen boot en kade).

Uitstappen, pascontrole en op zoek naar het historisch centrum van Tallinn. Dat je met een returnticket HEL-TALL maar dik 5 uur in Tallinn bent, is geen probleem. Het centrum is zo klein dat je het meeste gezien hebt op enkele uren.
Heel mooie stad: middeleeuws en door de enorme wal rond de stad, nooit helemaal verwoest geweest. Overal kleine straatjes, een overvloed aan kerken: elke godsdienst moest er toch voor zorgen dat ze aanwezig zijn... Speciaal zijn ook de klein gallerijtjes die je vindt, helemaal verdoken in oude huizen en kleine steegjes. Handwerk en juwelen worden hier in de ateliers gemaakt en verkocht.

17 uur: tijd om terug de haven op te zoeken. Rustige terugtocht; tot wanneer we aangemeerd zijn en klaar staan om te ontschepen (super toch mijn zeemanswoordenschat!), krijgen we in de gaten dat iedereen, iedereen!, een tas op wieltjes bijheeft die compleet volgepropt is met drank. Van gewone palletjes blikken bier tot hele winkelvoorraden wodka etc. De dragers en slepers van deze vrachten zelf, zagen er ook al niet zo nuchter meer uit; bij verscheidene was het licht al een paar keer uit geweest. Net zoals sommige Finnen ons al hadden voorspeld.

Tot zover ons tripje naar Tallinn... het alcoholparadijs van het noorden!

Foto's

Tim

Tim, die zo stilletjes aan het klappen van de Finse zweep kent, had een vakantiehuisje gehuurd,(met sauna natuurlijk, we zijn tenslotte in Finland) dat zo weggelopen was uit de Ikea-catalogus. Het vinden, dat was een ander paar mouwen, in een donker besneeuwd landschap en alleen ééntalig Finse buren om de weg te vragen! Maar het is weer eens bewezen: mannen kunnen wel degelijk kaart lezen!

Zaterdag : wandelen en skiën. Met veel moeite, doorzettingskracht en zelfkastijding hou je het zelfs twee uur vol. Zo’n heuvel is maar een muggentepeltje hoog, maar daar boven gieren de wind en de sneeuw zo, dat je je als een speer (nou ja!) naar beneden haast. Een glögg of een ander “warm” drankje op tijd en stond, zorgt er voor dat je weer op kamertemperatuur komt.

Zondag: de snowmobil!!! Een belevenis! Zo’n machine tussen je benen…het geeft je toch een gevoel van power, al was het dan maar tegen een gezapige snelheid van 30 à 40 km per uur.

En hop naar een volgende sensatie: de honden. Ongelofelijk hoeveel energie en enthousiasme die beesten aan de dag leggen. We voelden ons op slag doorwinterde Inuït met zo’n span hijgende honden voor ons.

Maandag: een auto gehuurd. We moesten toch naar de luchthaven en dus konden we even goed een toertje maken. Heel veel was er echter niet te zien buiten bevroren meren en rivieren en dennenbossen en heel af en toe, alle 20 à 30 km een nederzetting met inboorlingen. Maar wat een ruimte…De rivieren worden gebruikt als tracks voor de sneeuwscooters en de langlaufers…toch maar even voorzichtig voelen of de ijslaag dik genoeg is…

En dan drie dagen Helsinki!

Tim ontpopt zich als een volleerde stadsgids en leidt ons door de voornaamste straten en in de namiddag steken we over naar Sveaborg of Suomenlinna over de bevroren zee: een raar gevoel. En denken dat in België bij het kleinste sneeuwvlokje heel het land op zijn gat ligt!

‘s Avonds was ons Sophie erg enthousiast over haar tijdelijke baas: ze had ter gelegenheid van de vrouwendag een roos gekregen! Die Finse mannen zijn toch niet door en door bevroren! Zo te zien en te horen vindt ze er haar draai goed en wordt ze geapprecieerd, maar dat is niet zo verwonderlijk. We kennen Sophie!

En nu zitten we weer in belgenland met een verkoudheid en hopend dat nu de lente vlug komt, we hebben genoeg winter gezien!
Bedankt Tim en Sophie voor de gastvrijheid!

Foto's

M & M

Saariselkä ligt in het hele hoge noorden van Finland. In vogelvlucht zo'n dikke 1000 km van Helsinki (ongeveer de afstand Brussel-Barcelona). Om Saariselka te bereiken moet je vliegen op het kleine vliegveldje van Ivalo. Ivalo ligt vlakbij één van de grootste meren van Finland: Inarijärvi.
Wanneer je in de winter over Finland vliegt, is het duidelijk: ze zijn maar met de helft zoveel mensen als België, en leven in een land dat ongeveer 11 keer groter is dan België. Dat betekent vanuit de lucht: heel weinig bebouwing. Vooral dan in het noorden, wanneer het vliegtuig landt, zie je enkel witte vlakten en heel veel bossen. Een tweede ding dat opvalt: Finland is inderdaad het land der 1000 meren (na een secure telling blijken het 188.000 meren te zijn): overal water.

We landen dus in Ivalo: even kijken of de piloot zijn vliegtuig op de witte runway kan neerzetten, inderdaad: no problemo. Die heeft dat nog gedaan! In het vliegtuig zit het vol met Finnen die een weekendje gaan skieën. Toen we incheckten hadden ze bijna allemaal ski's bij.

Na een busritje van 30 km, komen we aan in Saariselkä. Saariselkä is een dorpje met 1 supermarkt, 1 tankstation, 1 café, enkele restaurants en enkele hotels. Voor de rest, veel kilometers cross-country tracks en snowmobile tracks, 4 skiliften en wat loghouses. Klein en fijn dus. Wij zoeken ons huisje dat we gekregen hebben van de Bank van Finland: wauw! Alles erop en eraan: grote ruimte, privé-sauna, uitgeruste keuken, tv, radio, internetconnectie, ... De collega's van Sophie hebben niet overdreven toen ze een klein oohh-kreetje uitten wanneer ze hoorden van onze reservatie.

Wij gauw het dorp gaan verkennen: we waren heel snel rond. Eén ding valt echt heel hard op: je hoort er niets...
Wel opvallend was dat dit weekend door Volvo en BMW uitgekozen was voor hun Winter Challenge. Bij enkele hotels stonden de auto's te pronken om te laten zien wat ze konden in de sneeuw. Wij hebben ze echter niet gezien of gehoord.
Na de aankopen in de supermarkt, snel terug naar huis, hop de sauna in!

Zondag: tijd voor actie! Na langzaam wakker worden dachten we het "ski-gebied" eens uit te checken. 2-3 liften werken, het weer is bewolkt, temperatuur -8 en een sterke wind. Een uur of 2-3 zal meer dan genoeg zijn. En inderdaad: de pistes zijn iets langer dan in Talma, maar het is freezing koud. Wel heel plezant. Na 2 uur hadden we het gezien.

Zondagavond vonden we toch dat we lapland niet konden verlaten zonder a. met de snowmobile rondgereden te hebben en b. zonder een bezoekje aan de huskies. Dus wij naar Lapland Safaris om HET AVONTUUR te boeken. Met de snowmobile naar een huskyfarm en dan een halfuur met de huskies door de sneeuw.

Maandagochtend 10 uur. De eerste keer sinds dagen stralend weer! Het is al vollen bak bij Lapland Safarit. De mensen die meegaan worden allemaal volgend equipment aangeboden:
- Wollen sokken
- Ice Boots
- Een winterpak (dat je over je kleren, 2 lagen zeker, moet aandoen)
- Een cahoeleke (Gents ofzo voor een bivakmuts)
- Een speciale helm
- Dikke wanten

Onze gids is een Nederlander die al 14 jaar in Lapland woont. Hij toont ons snel hoe je met een snowmobile rijdt: gas geven en remmen. That's it. Als de snowmobile naar één kant begint te hellen, dan moet je met je hele gewicht tegen gaan hangen. 1 belangrijke feature op het ding: handvatverwaring. Voor de rest is het alsof je op een grasmachine zit, zelfde geluid, 2-takt alleen gaat ie iets sneller: max speed zal zo rond de 80 per uur zitten denk ik.
Op weg naar de husky farm, een klein uurtje bollen of is het rupsen over de gemarkeerde routes door het bos. Af en toe even stoppen om een langlaufer door te laten of de weg over te steken. Echt plezant!

Al vanop enkele honderden meters afstand hoor je de honden al kabaal maken: ze worden ingespannen voor een slee om door de sneeuw te gaan sjeezen. En kabaal kunnen ze maken: 300 honden heeft deze husky farm en ze blaffen tegen elkaar op. Als ze te weten komen dat ze dadelijk mogen gaan rennen, wordt het nog erger.
Het duurt even vooraleer alle sleeën zijn ingespannen en de honden houden zich ondertussen bezig met lief te zijn tegen de bezoekers, een robbertje te vechten met diegene die dadelijk naast je gaat lopen, proberen de lijn door te bijten of gewoon een tukje doen.

Wij krijgen de tweede slee van de groep: 3 alaska huskies en 2 siberische. 2 vooraan, twee achteraan en ééntje in het midden. Zowel achteraan als vooraan is er een leider. Vooraan om vollen bak te lopen en achteraan is die verantwoordelijk om de schokken van de slee op te vangen en een beetje te sturen. Zo'n slee besturen is heel makkelijk als je 1 regel niet vergeet: als je wil stoppen, ga je met je volle gewicht op de rem staan en blijf je daar staan. Los je de rem, zijn de jongens ermee weg met slee en passagier incluis.

Een geweldige ervaring, van zodra je de rem lost, zijn ze niet te houden... zo hard mogelijk en zo snel mogelijk lopen. Eerst door het bos en dan door een knalwitte vlakte. Het enige dat je hoort is gehijg achter je van de volgende honden en het kraken van de sneeuw onder de slee. Super! Wel een redelijk koude ervaring wanneer je in de slee zit...

Na een goed halfuur en de wissel van menners en bijzitters, zijn we terug op de farm en is het al gedaan. Na nog wat uitleg van een man met bevroren baard over zijn honden, terug de snowmobiles op om in het midden van bos een tasje koffie te gaan drinken. Na de koffie volle bak terug naar Saariselkä: gemiddelde snelheid 50 km per uur.
Te gekke ervaring: aanrader!

Door de koude een beetje versteven en zo snel mogelijk naar huis om de sauna in te duiken!

Dinsdag nog wat in het dorp rondgelopen, een Lappin Kulta gedronken vooraleer via Ivalo terug te keren naar Helsinki.

De foto's

Tim

Zaterdag, na het ontbijt, zijn we het centrum ingelopen: eerst en vooral de markt met de handgemaakte spullen bezocht (sluit om 16.00) en daarna naar Kaupatori en de binnenmarkt daar. Met dat we nog even moesten wachten op de boot naar Suomenlinna, nog een snel een koffietje meegepikt (btw: De finnen zijn de grootste koffiedrinkers ter wereld).
Zo rond 14 uur de boot genomen naar Suomenlinna om het wereldberoemde fort te gaan bekijken. Alleen... het was freezing koud, vooral door de heel ijzige wind.
Na een uurtje op het eiland heb je het belangrijkste wel gezien en gehoord. Nog snel een koffie/chocomel/thee en hop terug de boot op.
De meiden zijn dan nog even gaan shoppen en wij hebben uiteraard getest of dat de McDo hier hetzelfde smaakt als bij ons. Daarna nog wat in 't stad rondgelopen en het was al avond. Voor het avondeten in de Santa Fé (die naar eigen zeggen uitgeroepen zijn tot beste restaurant van Helsinki, waarschijnlijk in de categorie Mexicaans restaurant met de naam Santa Fé) nog snel even hup de sauna in hier achter de hoek. De Santa Fé is eigenlijk één van de restaurants hier waar je bij prijs kan eten en waar het behoorlijk lekker is.

Zondag hebben we een nieuw skiegebied (Alhovuori) en een nieuwe, euh, skisensatie ontdekt. Met zen allen leren snowboarden, het zei ons wel wat.
Wanneer je een snowboard huurt, is het blijkbaar belangrijk te weten met welke voet je eerst naar beneden gaat. Gezien het feit dat we a. nog nooit op een snowboard hadden gestaan en b. we daar nog nooit over nagedacht hadden, hebben dan zomaar wat gezegd en we weten eigenlijk nog steeds niet of we juist gekozen hebben.
De jongens van de verhuurdienst vonden ons, denk ik, toch een beetje raar: voor alle zekerheid hebben ze ons dan ook maar een helm meegegeven: "your life insurance".
Toen we buiten aan het klooien waren om die dingen aan te doen, kwam hij ons ook nog even fijntjes vertellen dat we ook "les" konden nemen. "Maybe not a bad idea?". Wij hebben dus een lesje gevolgd in de basistechnieken van het boarden. Den Iisto was heel geduldig en heeft ons rustig alles getoond en uitgelegd. En eigenlijk valt het nogal goed mee: het is duidelijk makkelijker dan skiën (dat leer je niet even op een uurtje).
Zondagavond heel lekker gegeten bij Raffaello's in Aleksanterinkatu.

Maandag met stramme spieren nog een tijdje door de stad geparadeerd en hop het vliegtuig op. Te rap voorbij.

Tim

De foto's van zaterdag
De foto's van zondag

Op zich was het niet zo koud: -6, maar beeld je even in, de Zoo van Helsinki is gesitueerd op een eiland midden in de zee. De wind speelt er nogal in het nadeel. Koud! Ook de Helsinkinezen (heb nog steeds geen antwoord gekregen of dit correct is...) vonden het trouwens ook koud :-). Vooraleer je in den dierentuin bent, moet je te voet een brug over die het eiland met de parking en de zoo zelf verbindt. Brr.

In de zoo was nogal wat volk zijn winterslaapje aan het houden, geen beren te zien,... Ze hebben hier trouwens geen ijsberen, raar toch, qua klimaat nochtans ideaal? De tijgers en de zeeleeuwen, zoals altijd, waren wel op post.

De ijssculpturen zelf zijn echt chique om te zien. In een dag tijd maken ze van een stuk ijs van 2m bij 2m de prachtigste beelden. Ik vraag me trouwens af waar het team uit Kenia of dat van Mexico in godsnaam het maken van ijssculpturen hebben geleerd?

De foto's

Dit overzichtje zal permanent aangevuld worden...

Aha, sneeuw, dat betekent skiën! Los van het feit dat Helsinki een kust heeft en het dus niet al te vanzelfsprekend is dat je kan skiën in de buurt, vonden we het toch het moment om de eerste ski-ervaring van het jaar op te doen. Na grondig onderzoek van de verschillende gebieden online (www.ski.fi), heb ik gekozen op volgende basis: 1. het grootste en 2. de site moest ook in het Engels zijn (hoe kom je er anders achter waar het is en hoe groot het is?).
Tada de keuze: Talma. Talma is op zo'n 30 km van Helsinki, dus als het tegenvalt, hebben we tenminste toch niet al te ver gereden. 7 (!!!) pistes, allemaal open, dat kan niet misgaan.

Aangekomen in de buurt Talma (het sneeuwrijden gaat al zeer goed), zagen we in de verte al het heiligdom liggen: midden in een nogal platte omgeving, 1 verlichte boebel waar mensjes naar beneden gleden.

Wij onmiddellijk naar de skishop om, nogal overmoedig, materiaal te huren voor 3 uur. Na exact 15 minuten hadden we al door dat we het toch geen 3 uur zouden volhouden, alle pistes waren al verkend, elke lift was al genomen. Met de nodige tussenpauzes hebben we het toch een uur en een kwart volgehouden. We hebben dus goed gegleden. Ondanks het gebiedje, hebben we ons toch geamuseerd! DE FOTO'S

Een beter skigebied wacht ons het tweede weekend van februari. Waar?
Zoek de rode stip op de kaart, daar!

Tot de volgende,

Tim